ADHD – co to jest?

Definicja

OBJAWY

Dla ADHD charakterystyczne jest występowanie trzech grup objawów: zaburzeń koncentracji uwagi, nadmiernej impulsywności i nadruchliwości. Zwykle objawy są wyraźnie widoczne już między 5 a 7 rokiem życia. Cechą charakterystyczną ADHD jest występowanie trwałych wzorców zachowania, utrzymujących się przynajmniej przez
6 miesięcy. Objawy można scharakteryzować w następujący sposób:
- zaburzenia koncentracji uwagi (krótki czas skupienia się, brak umiejętności skupienia na jednej rzeczy, łatwe rozpraszanie pod wpływem zewnętrznych bodźców, brak umiejętności długotrwałej pracy nad jednym zadaniem, gubienie
i zapominanie rzeczy);
Spokojna osoba: Pomysł –> STOP — > Decyzja –> Realizacja
Osoba z ADHD: Pomysł —> brak zahamowania –> Realizacja
Kiedy zdrowi ludzie wpadają na jakiś pomysł zastanawiają się, czy warto go realizować,
a następnie, w zależności od wyciągniętych wniosków, wykonują go lub nie. U dziecka
z ADHD, z powodu kłopotów z zahamowaniem reakcji proces ten przebiega odmiennie

- pojawia się pomysł i natychmiast jego realizacja.
- nadmierna impulsywność (częste wtrącanie się do rozmowy, przypadkowe
i nieumyślne niszczenie rzeczy, brak umiejętności zaplanowania swoich działań na przyszłość);
- nadruchliwość (niepokój w obrębie miejsca siedzenia – machanie nogami, rękami, wiercenie się; nadmierna gadatliwość, przymus chodzenia).

Nasilenie tych objawów jest niewspółmierne do wieku i poziomu rozwoju oraz utrudnia funkcjonowanie dziecka w otoczeniu, w co najmniej dwóch środowiskach (np. szkoła, dom). Konsekwencjami nie leczonego ADHD są zazwyczaj:
- wypadki (dzieci z ADHD znacznie częściej niż ich rówieśnicy trafiają do szpitali
z urazem głowy, częściej mają też wypadki rowerowe),
- uzależnienia (potencjalni alkoholicy, narkomani),
- niższe wykształcenie,
- konflikty z prawem,
- wypadki samochodowe.

ZACHOWANIE DZIECI Z ADHD

stale wierci się na krześle - macha rękami i nogami - raczej biega niż chodzi - ma kłopoty z pójściem spać - ma kłopoty z zaśnięciem - ma koszmary lub lęki nocne - jest bardzo gadatliwe - łatwo i często denerwuje się - biega po całym domu - psoci w szkole lub w domu - dokucza innym dzieciom - nieumyślnie psuje różne rzeczy - ulega częstym urazom i wypadkom - na krótko się koncentruje - łatwo się rozprasza - źle zapamiętuje szczegóły - jest mniej poważane od rówieśników - często gubi lub zapomina rzeczy - nie znosi zmian - wtrąca się do rozmowy dorosłych - nie czeka na swoją kolej

- trudno przewidzieć, co zrobi - łatwo się zniechęca - łatwo się denerwuje - chce natychmiastowej pochwały - wydaje się, że nie słucha - nie kończy czynności - ma kłopoty z przestrzeganiem zasad - wszystko je rozprasza - jest nadwrażliwe na dźwięki - wszystkiego musi dotknąć - bywa agresywne - łatwo się potyka - wpada na różne przedmioty - nie potrafi się skupić na jednym - śni na jawie - nie przepisuje dokładnie z tablicy - ma kłopoty z planowaniem - nie kończy rozpoczętych zadań - nie przewiduje niebezpieczeństw - stara się przewodzić w grupie - ma wieczny bałagan wokół siebie

ROZPOZNANIE

    Rozpoznanie ADHD jest trudne, ponieważ prawie całkowicie opiera się na obserwacji dziecka. Diagnostyka w kierunku ADHD powinna obejmować:

1. informacje zebrane od rodziców na temat rozwoju dziecka i obecnego jego
zachowania,
2. informacje uzyskane od nauczyciela na temat zachowania dziecka w szkole lub w
przedszkolu,
3. badanie pediatryczne,
4. badanie neurologiczne i EEG,
5. obserwację zachowania dziecka,
6. rozmowę z dzieckiem,
7. ocenę nasilenia problemu nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji uwagi oraz zachowań problemowych przy pomocy skali kwestionariuszy diagnostycznych,
8. ocenę aktywności ruchowej dziecka,
9. badanie psychologiczne,
10. ocenę ilorazu inteligencji.